Dag 16 en 17: dinsdag en woensdag

Gisteren (dinsdag) zijn ze alle dozen die we gaan laten verschepen, komen ophalen. Ik hield toch wel even mijn hartje vast toen ze de houten kisten die ze gemaakt hadden voor de boot enz. op de truck aan het laden waren. Er kwam één en het ander los. Hopelijk bereiken ze in een stuk België.

Vandaag zijn we in de voormiddag een school (Ma-a high school) gaan bezoeken in kader van 'World teachers day'. We werden er als koningen ontvangen. Johan en ik moesten zelfs plaats nemen om het podium samen met het schoolhoofd en één of andere politicus. Dat moest voor ons eigenlijk niet, maar daar wilden ze niet van horen. Ondertussen werd er op het podium heel wat gespeecht door de MC's (leerlingen van de studentenraad die alles aan elkaar praten, knap hoe die dat kunnen en durven), het schoolhoofd, de politicus en last but not least... Johan! Hij heeft wat verteld over Studio Globo en Saved by the bell. Geen gemakkelijke opgave als je weet dat er zo een 2000 leerlingen zitten in de school en er dus ook nogal veel rumoer was. Maar hij heeft dat heel goed gedaan!
Na al dat palaveren waren er optredens van de leerkrachten van de 4 grades. Hier in de Filippijnen zijn er in de high school maar 4 jaren, niet 6 zoals bij ons. Maar dat willen ze de komende jaren geleidelijk aanpassen zodat er uiteindelijk wel 6 jaren zijn. Maar die optredens dus: de leerkrachten dansten en zongen. Ook niet direct iets wat in België zou gebeuren denk ik. Ze hadden enorm veel plezier en achteraf kwamen de leerlingen van het jaar alle leerkrachten feliciteren en ze bloemen, tekeningen enz brengen. Heel mooi om te zien hoe de leerkrachten zo geapprecieerd worden. Achteraf werden we uitgenodigd in de lerarenkamer en kregen we heel wat eten voorgeschoteld (vooral veel vlees, oeps :)).

In de namiddag hadden we nog een afspraak met de dame van het bedrijf dat alles gaat verschepen. Daarna hebben we wat gerelaxt. We waren allebei nogal moe en ik voelde me wat ziek (juist nu de laatste dag).
Deze avond hebben we Arnold en zijn familie getrakteerd op een etentje in een Filippijns restaurant. Het was natuurlijk weer superlekker. Ik wou eerst niet teveel eten omdat ik me niet goed voel, maar ik kon al dat lekkers niet laten staan hoor! Ondertussen hebben we nog heel wat grappige verhalen gehoord over de Filippijnse showbizz :)

Morgen is de laatste dag. We vertrekken hier om 19u. Daarna moeten we weer overtappen in Manilla en in Abu Dhabi. We keren met een goed gevoel terug naar huis. We hebben heel wat meegemaakt en hebben een fantastische tijd beleefd. We hebben heel wat spullen kunnen kopen voor het atelier en heel wat informatie kunnen verzamelen. Missie volbracht dus! Maar naar huis gaan is natuurlijk ook leuk :) Want ook dat begin ik toch wel te missen. Fijn om iedereen terug te zien.

Bij deze sluit ik de blog af. Dank je wel om onze verhalen te lezen!
Salamat!

Dag 15: maandag

Vandaag zijn we bezig geweest met alles in te pakken. We hebben in totaal 5 dozen van ongeveer 50/50/50 cm. Verder hebben we nog wat spullen laten inkisten oa de boot, de kokosbladeren die gaan dienen als dakbedekking enz. Dat zijn in totaal 3 nogal grote kisten geworden. Die kisten zullen in
Manilla eerst gedesinfecteerd moeten worden.

Er zijn in totaal vier mannen de hele dag bezig geweest met het maken van die kisten. Dat ging eigenlijk niet zo vlot. Ze zijn er nu zelfs nog mee bezig (ze zijn begonnen om half 9 en nu is het hier 7 uur 's avonds). Het principe eerst denken en dan pas handelen kennen ze precies niet echt. De kist voor de boot was al bijna helemaal af toen ze tot de vaststelling kwamen dat ze die veel te klein hadden gemaakt. Opnieuw moeten beginnen dus! Gelukkig dat Bert (schrijnwerker) hier niet was. Hij had zich constant opgejaagd denk ik (hè schat!). Ongelooflijk ook met welk materiaal ze hier moeten werken: niets elektrische zagen of nagelpistolen, alles gebeurt met de hand.

Morgenvroeg komen ze alles ophalen. Hopelijk zijn ze tegen die tijd klaar met de laatste kist :)

Dag 13 en 14: zaterdag en zondag

Gisteren (zaterdag) zijn we de dag begonnen met een bezoekje aan de kathedraal in Davao. Niet om een misviering bij te wonen, maar om een beeld te kopen van Santo Nino (kindje Jezus). Daar staan tal van kraampjes waar je heiligenbeelden kan kopen. We hebben een prachtexemplaar gevonden :). We hebben zelfs nog extra outfits voor het kereltje gekocht. Het beeld komt in ons nieuw atelier te staan. Zoiets mag zeker niet ontbreken want hier zijn ze enorm katholiek.

Daarna zijn we naar SM shoppingmall gegaan om de eerste foto's van Neema te maken. De familie ging er wat inkopen doen. Eigenlijk mochten we er helemaal geen foto's maken. De security gard is ons dat komen zeggen. Maar daar hebben we ons eigenlijk weinig van aangetrokken. Ik snap ook niet zo goed waarom dat niet mag. Zijn ze bang dat we spionnen zijn? Verder was het ook wel een beetje vreemd om het gezin in hun shoppingtrip te achtervolgen en de hele tijd foto's te maken. Neema was nog een beetje verlegen. Maar toen we haar en haar zusje achteraf op een hotdog hebben getrakteerd was die verlegenheid al voor een stukje verdwenen.

In de namiddag zijn we terug naar Santa Cruz gegaan om de banca (vissersboot) op te pikken. We hadden van de eigenaar een gsm-nummer gekregen. Norma had meermaals proberen te bellen, maar ze kreeg geen bereik. Dan maar zonder aan te kondigen erheen. De deal ging nog steeds door. De boot stond zelf al klaar voor ons. Zowat al de mannen van dat dorp hebben geholpen met het inladen van de boot. De kinderen stonden er allemaal op te kijken. We hadden op voorhand wat schrik dat het moeilijk ging zijn om de boot in de jeep te krijgen, maar met de nodige spierkracht en wat stevig touw lukte dat wonderwel. En ondertussen moest ik van iedereen natuurlijk heel wat foto's maken. Het gaf toch wel een fantastisch gevoel toen we met zo een mooie boot bij Arnold zijn thuis arriveerde. Missie geslaagd! De boot heeft trouwens ook een naam: Super Kangkang (dat is de naam van het dochtertje van de man die de boot heeft gemaakt)

Vandaag (zondag) zijn we naar de mis in Ma-a gegaan. Het was een misviering ter ere van St Fransiscus van Assisi. De mensen mochten hun huisdieren meenemen. Die werden na de misviering gezegend door de priester. Achteraf was er een fiësta met dansmariekes (ja die hebben ze hier ook), veel muziek en natuurlijk heel wat eten. Bayani (de zoon van Arnold) is dierenarts en zou na de misviering de huisdieren een gratis verzoring of injectie geven. Dat is natuurlijk goede reclame voor zijn pas geopende dierenkliniek. Wat ons vooral opviel is dat de kerk (die erg groot was) erg vol zat. Er stonden zelf nog mensen achteraan recht. Voor de rest was de priester blijkbaar nogal grappig want iedereen zat constant te lachen. Wij verstonden er niet veel van want de mis was in het Visaya. Maar Maya en Norma hielden ons regelmatig op de hoogte van wat er gezegd werd. Er werd ook enorm veel gezongen. De kerk zag er trouwens heel erg mooi uit. Het gebouw was eigenlijk heel open. En het altaar liep over in een tuin met mooie bloemen, een fonteintje, een palmboom ... Iets helemaal anders dan die saaie grijze kerken bij ons.

Na de misviering zijn we naar Neema haar thuis gegaan om nog wat foto's te trekken. Ze was al veel losser en ze heeft ons heel wat foto's laten trekken. Volgende week gaan we waarschijnlijk nog eens terug en gaan we ook nog eens naar haar school toe.

In de namiddag hebben we een bezoekje gebracht aan het Philippine Eagle Center. De Philippine Eagle is met uitsterven bedreigd. Daar proberen ze in dat centrum iets aan te doen. Ze zetten een soort broedprogramma op. Zieke en gewonde vogels worden er ook verzorgd en terug vrijgelaten. Alhoewel veel van die dieren daar gewoon voor de rest van hun leven in gevangenschap blijven leven omdat ze zo aan mensen gewoon zijn dat ze niet meer kunnen overleven in de natuur... Dat beest ziet er wel indrukwekkend uit. Het is zowat een meter groot en de spanwijdte van de vleugels is 2 tot 3 meter. Daarna zijn we verder gereden naar Arnold zijn 'fram'. Het is eigenlijk een stuk grond midden in de jungle van maar liefst 5 ha groot. Er staan heel wat bananenbomen, kokospalmen en nog duizenden andere planten en bomen. We hebben er nog enkele mooie kokosnoten gevonden die we natuurlijk ook weer mee gaan nemen naar België.

Morgen gaan we inpakken, inpakken en nog eens inpakken. Dinsdag komen ze de spullen halen zodat alles verscheept kan worden. Woensdag is het 'Saved by the bell' time (voor wie niet weet wat dat is zie www.studioglobo.be) en donderdag vertrekken we alweer. Wat gaat de tijd toch vlug!

Dag 12: vrijdag

Vandaag was een beetje een vervolg op gisteren. We hebben de laatste dingen aangekocht die op onze lijst staan en verder hebben we de verscheping in orde gebracht. De knoop is doorgehakt. We gaan alles laten verschepen via Eagle Express. Ongelooflijk eigenlijk hoeveel telefoontjes, bezoekjes en mailtjes het in beslag neemt om alles te regelen. Een echte administratieve rompslomp. Ben blij dat dat bijna rond is. Morgen gaan we waarschijnlijk ook de banca (vissersboot) oppikken zodat we die ook kunnen laten inkisten. En al de andere dingen moeten natuurlijk ook nog ingepakt worden... Arnold zal blij zijn als al die spullen eindelijk weg zijn uit zijn huis. Zijn hele terras ligt ondertussen ook al vol met de palmbladeren (die we hebben gekocht als dakbedekking) zodat die kunnen drogen.

Vandaag zijn we nog wat spulletjes gaan kopen in NCCC shoppingmall. Daar hebben we iets heel grappig gezien. Om 12 uur was er via het intercomsysteem een gebed te horen waarop iedereen plots stilstond (op enkele bezoekers na) en begon te bidden. En nu het grappige deel: na het gebed begon het winkelpersoneel te dansen. Ze gingen allemaal op een rij staan en deden eenzelfde dansje :). Blijkbaar gebeurt dat hier 3 keer per dag: om 12u, 15u en 17u. Het is voor hun blijkbaar een manier om zich even los te schudden na het lange stilstaan. Hier is trouwens zo veel winkelpersoneel aanwezig in die shoppingcentra. Zoveel dat ze nauwelijks iets om handen hebben. Het zal wel dat ze zich even los willen schudden.

In de namiddag zijn we naar Lea gegaan. Dat is de moeder van het kind (Nema) waar we foto's van gaan nemen de volgende dagen. We hebben haar de bedoeling wat uitgelegd en wat afspraken gemaakt. Nema was er ook bij. Ze is 8 jaar oud (maar kan ook wel door voor een wat jonger kind) en ze spreekt vlot Engels. Dat verliep dus heel vlot. Ze zijn helemaal mee met het concept. Morgen gaan we de eerste foto's maken.

See ya.

Dag 11: donderdag

Vorig nacht hebben we terug in het hotel geslapen waar we eerder verbleven in Davao. we hebben voor andere kamers gevraagd want in mijn vorige kamer had ik nogal wat last van het lawaai. Ik heb hier dus eindelijk eens goed kunnen slapen... Fijn!Ik voel me al veel beter uitgerust.

Deze morgen is Arnold ons terug komen oppikken. We zijn nog langs twee kantoren geweest die goederen laten verschepen naar het buitenland. Het is toch wel een hele mallemolen om duidelijkheid te krijgen over de prijzen enzo. We wachten nog op enkele gegevens van beide maatschappijen. Hopelijk kunnen we morgen eindelijk een knoop doorhakken over wat we gaan doen. Vooral het verschepen van de banca (vissersboot) die we nog willen gaan kopen (we hebben in een vissersdorpje een prachtexemplaar gezien die ze willen verkopen tegen een (zeker naar onze normen) spotprijs), blijkt niet zo simpel. Blijkbaar moet ieder product dat van hout is gemaakt eerst ontsmet worden. Ook moeten we de boot goed zien te verpakken.

Verder hebben we nog wat gewerkt aan onze planning voor de volgende dagen. We gaan nog een kind een dagje volgen en heel wat foto's maken die we gaan gebruiken voor de lessen die we voor uitgeverij Die Keure gaan maken. Verder moeten we nog de laatste spullen kopen en gaan we vooral bezig zijn met het inpakken en verschepen van de materialen. En de dag van de leerkracht komt er natuurlijk ook aan... We gaan dus nog wel weten wat te doen. Zoveel te beter natuurlijk!

In Manilla is er trouwens een zware tyfoon geweest. Blijkbaar is het in de Belgische pers niet zo duidelijk dat het in Manilla is. Wij zitten aan heel de andere kant van de Filippijnen, dus hier is er niks aan de hand. Deze avond heeft het wel stevig geregend. De straten stonden onmiddellijk onder water, maar dat is alweer voorbij.

Tot de volgende keer!

Dag 8, 9 en 10: maandag - woensdag

Hallo

We zijn juist terug. We zijn er drie dagen op uitgetrokken, buiten Davao. Ik ga dit verslag niet te lang maken want ik ben erg moe en ik wil eigenlijk mijn bed in. We zijn constant onderweg en druk bezig dus ik heb eigenlijk weinig tijd om de blog bij te werken, mails te lezen, foto's en videofragmenten in te laden... dat moet allemaal 's avonds gebeuren.

We zijn richting Makilala getrokken. Dat is een gemeente buiten Davao. Onderweg daarheen zijn we op verschillende plaatsen gestopt. Zo zijn we gaan kijken op de kokosplantages en hebben we kunnen zien hoe ze de kokosnoten verwerken tot houtskool. Weer hebben we heel wat uitleg gekegen van de eigenaar die zeer trots was om zijn terrein te tonen. We zijn ook gestopt bij een pottenbakkerij. Ook heel interessant om te zien. Ze doen dat hier nog op een heel authentieke manier. Na ongeveer 4 uur zijn we gearriveerd in Batasan. We verbleven er in een soort resort van Don Bosco. Het is een plek waar Broederlijk Delen ook al heeft verbleven. Ook andere organisaties en ngo's verblijven er wel eens. Het was een bijzonder mooie plek, zo tussen het groen. We mochten er slapen in een soort lodge (met douche en wc jawel!).

Dinsdag hebben we een proefveld bezocht (Bios Dynamos) waar ze verschillende variëteiten (sticky rice, paarse rijst, zwarte rijst, roze rijst ...) van biologische rijst planten en uittesten welke het sterkste zijn. Ze vormen een samenwerkingsverband met boeren die deze zaden vervolgens gebruiken op hun velden. We hebben er ook enkele rijstboeren aan het werk gezien die juist rijst hadden geoogst. Ze waren de rijst aan het dorsen met een dorsmachine (de rijstkorrels werden van de plant gehaald). Daarna zijn we naar een ricemill gegaan. In de ricemill drogen ze eerst de rijst door ze in de zon te leggen. Bij regenweer gaat dit in een grote droogmachine. Daarna gaat de rijst in de rijstmolen en wordt het vliesje van de rijstkorrel gehaald. In de ricemill doen ze dit met biologische rijst en niet biologische rijst. Maar deze twee houden ze strikt apart. Het was wel tof om te zien hoe dit machinaal gebeurt. In het atelier laten we de kinderen dit handmatig doen (door het stampen en wannen van de rijst), maar veel boeren brengen hun rijst tegenwoordig naar de ricemill.

Woensdag zijn we heel erg vroeg opgestaan en hebben we voor het ontbijt een duik genomen in de hot tubs (een rivier met waterval, met daarnaast enkele warmwaterbaden door de vulkaische ondergrond). Zalig! Voor half 8 waren we alweer terug en hebben we nog ontbeten. Daarna zijn we terug vertrokken. Onderweg terug naar Davao hebben we weer heel wat tussenstops gemaakt. Zo zijn we in een geitenkwekerij gaan kijken. We zijn ook gestopt in Digos. Dat is een stad waar je enkel tricycles op de weg ziet rijden. Je ziet er geen taxi's en jeepneys zoals in Davao. Heel erg grappig en chaotisch. We zijn met z'n 4 in zo een tricycle gestapt toen we naar de markt gingen. Moet wel een grappig zicht zijn om zo 3 Europeanen met kop en ledematen eruit te zien steken. Op de markt hebben we nog heel wat dingen kunnen kopen. En we werden natuurlijk weer langs alle kanten aangestaard. De mensen moeten zich hier wel afvragen waarom wij dat hier allemaal komen kopen. En dan hup! terug met al het gekochte materiaal de tricycle op (nog een grappiger zicht!)

We zijn onderweg ook nog gestopt om wat dakbedekking te kopen voor onze bahay kubo. Uiteindelijk zat heel de jeep stampvol en konden we er nauwelijks zelf nog in. Daarstraks zijn we eerst nog even gestopt bij Arnold zijn huis om al het materiaal uit te laden. Heel zijn huis staat ondertussen vol met ons materiaal. Ocharm... Gelukkig lijkt hij het niet erg te vinden. Want zouden we toch doen zonder Arnold en Norma... Morgen gaan we de knoop doorhakken over hoe we alles gaan verschepen.

Nu bed in. Want ik ben stikkapot en we hebben nog een weekje te gaan.

Dag 7: Zondag

Vandaag zijn we erop uitgetrokken met de boot samen met Bayani, Maya en de 'internationals'. Om aan de haven te geraken, hebben we voor de eerste keer de jeepney genomen. Leuke ervaring. Maar blijkbaar hadden we de verkeerde jeepney genomen en waren we in de verkeerde haven aangekomen. Maar dat probleem werd alweer vlug opgelost. Uiteindelijk zijn we aangekomen. We waren in totaal met 8 personen en 3 duikinstructeurs aan boord.

In de voormiddag is de boot ergens op zee gestopt. Johan en ik zijn gaan duiken (het was de eerste keer dat we dat deden!) en de rest is gaan snorkelen. In het begin was het even wennen aan het materiaal, maar de duikinstructeur wist duidelijk goed waar hij mee bezig was. Hij heeft ons met veel geduld alles uitgelegd. Onder water was het fantastisch mooi: mooie koralen met zeesterren, vissen ... Ik waande me in de film 'finding Nemo'. Onder water is echteen heel andere wereld.

's Middags zijn we gaan picknicken op een strand. We hebben er ook enkele verse kokosnoten gegeten: eerst het sap opgedronken en dan het vruchtvlees opgegeten. Na wat rusten zijn we terug de boot opgegaan en zijn we op nog een andere plek gestopt. Daar hebben we nog wat gezwommen, gesnorkeld en wat geluierd op de boot. Kortom: een zaaaalige dag!

Morgen trekken we tot woensdag buiten Davao. Het volgende bericht zal dus pas woensdag volgen.

Dag 6: zaterdag

In de voormiddag hebben we het wat rustig aan gedaan vandaag. We wilden eigenlijk wat uitslapen want dat was nodig. Ik heb uiteindelijk weer niet zo goed geslapen: ik heb nogal een lawaaierige buur... En Johan is om 6 uur opgestaan en heeft een bezoek gebracht aan People's park. Een park waar mensen 's morgens vroeg samenkomen om gezamelijk te aerobicken. Zeer grappig zo schijnt... En alles wordt gesponserd door Nestlé. Hoeveel te vaker je meedoet, hoeveel te meer punten je kan verdienen en met die punten kan je jawel... producten van Nestlé kopen!

We zijn nog even naar Aldevinco shopping gestapt. We hadden daar nog enkele malongs (op kindermaat) besteld en die zijn we gaan afhalen. En we hebben nog wat extra spulletjes gekocht voor het atelier en nog een cadeautje voor onze collega's ;).

's Middags is Arnold ons komen oppikken samen met Willie: Arnold zijn buur, hij werkt voor een ngo en weet heel wat over de vissersgemeenschappen in Davao. We zijn naar Torril gereden. Dat is een barangay (wijk) van Davao. Daar zijn we eerst in een soort beach resort gaan eten. Het restaurant lag buiten en had zicht op zee. In dat geweldig decor hebben we verschillende soorten vis gegeten met natuurlijk rijst. Oh ja! En we hebben durian gegeten. Voor mij was dat de eerste keer. En eerlijk.. ik vond het niet geweldig lekker. Vooral de textuur was een beetje vreemd...

Toen onze buikjes gevuld waren zijn we naar een vissersdorp gegaan (de naam ontsnapt me). We moesten een stukje tevoet gaan. Gevolg: kletnatte en modderige voeten :) Het dorp heeft toch wel een indruk op ons nagelaten. weer werden we hartelijke ontvangen door zowat heel het dorp. De mensen vertelden ons dat ze overleven van wat ze zelf produceren. Er is noegabollen overheidssteun. Bovendien neemt de bevolking van het dorp steeds toe. Van geboortebeperking is weinig sprake. dat was ook duidelijk te merken aan e hoeveelheid kinderen die os in bosjes achternaliepen en vooral heel erg geïnteresseerd waren in het fototoestel. We hebben dus enkele leuke kiekjes kunnen maken. Verder hebben ze ons verteld over hoe ze gaan vissen, wat ze achteraf met de vis doen enz. De mensen waren supervriendelijk en er zaten ook heel wat intelligente mensen tussen. Erg dat hun leven zo wordt bepaald door de plek waar ze wonen... De eigenaar van het achterliggende stuk grond is trouwens van plan om een muur te bouwen zodat het dorp volleig wordt afgesloten. Hopelijk kunnen ze dit alsnog aanvechten.

's Avonds zijn we gaan eten met Bayani en Maya en enkele vrienden van hun (voornamelijk buitenlanders). Ze noemen zichzelf de Internationals. Het was alweer zeer lekkes: Paella, vis, allerlei groeten. dat heeft gesmaakt.

Dag 5

Om 5u30 zijn we opgestaan. We hebben ontbeten (rijst met vis) en daarna hebben we een bezoek gebracht aan de Mount Apo elementery school. We zijn zo vroeg opgestaan (omdat we wakker waren) maar ook omdat we zeker de vlaggengroet niet wilden missen. Iedere schooldag in de Filippijnen begint zo. De kinderen staan allemaal op de speelplaats, mooi in rijen. Dan wordt de vlag gehesen en zingt iedereen het Filippijnse volkslied. Daarna brengen ze nog een ode aan de Filippijnen. Heel mooi om te zien, zeker omdat wij dat ook altijd in het atelier doen met de kinderen aan het begin van de fiësta. De kinderen van het 5de en 6de leerjaar hadden een inheemse dans geleerd en die wilden ze ons natuurlijk graag tonen. Ze waren allemaal mooi verkleed. De ene helft danste (het hele rijstproces werd uitgebeeld) en de andere kinderen maakte muziek met de kulingtan, een soort flijt en een drum. Heel erg mooi. We werden er een beetje week van. Daarna hebben we al de klassen van de school even bezocht. Want iedereen wou natuurlijk dat we eens langskwamen.

Nadien zijn we naar de bananenplantages gewandeld. Deze lagen in de bergen, moeilijk bereikbaar met de jeep, dus dan maar te voet. Het grootste deel van de weg was onverhard. Te voet waren de wegen wel goed begaanbaar op een paar hindernissen na (een rivier, modder, wat plassen). Het was heel interessant om te zien hoe ze bananen precies oogsten. In de bananenplanten zag je de trossen verpkat hangen in plastic zakken (om ze te beschermen tegen insecten). Rond de zakken zat een gekleurd lintje dat weergeeft wanneer de bananen geoogst moeten worden. We zijn ook enkele pakhuizen gepasseerd waar ze de bananen wassen, wegen en verpakken. Hier was telkens heel wat volk aan het werk. We hadden de indruk dat het iets te veel volk was... Er waren ook mannen aan het werk die de trossen bananen moesten oogsten en dragen naar de pakhuizen. Dat is wel een heel karwij. Ze droegen eigenlijk hun eigen gewicht in bananen.
Weer een heel interessante dag dus en we hebben weer heel wat interessante mensen gesproken en mooie foto's kunnen trekken. Toen we terug in Davao aankwamen waren we wel erg moe. Toch zijn we 's avonds nog even wat kraampjes in de stad gaan zoeken waar we second hand kitchgordijntjes hebben gekocht. Je ziet die hier overal in de huizen. Ideaal voor het atelier dus ;)

Dag 4

Gisteren in de (heel) vroege ochtend zijn we naar de grootste markt in Davao gegaan. Indrukwekkend om te zien: al die verschillende kraampjes. Ik zou graag foto's willen posten, maar dat is tot nu toe nog niet gelukt. Ik weet ook niet hoe dat komt. maar met die foto's kan ik natuurlijk niet de sfeer en de geur weergeven. Aan het begin stonden de kleine marktkramers die niet genoeg geld hadden om een echte staanplaats te betalen. Zij verkochten voornamelijk groeten en fruit: mango's, durian, bananen, jackfruit ... Er was ook een apart stuk voor vis en een stuk voor het vlees. De geur in het vleesgedeelte vonden we redelijk misselijkmakend, maar dat heeft er nauurlijk ook mee te maken dat we beiden vegetariër zijn. Bovendien was het niet allemaal zo super hygiënisch (naar onze normen). Ik heb zelf een rat gespot.
Die markt gaat trouwens iedere dag door, op uitzondering van Kerstmis en nog twee andere feestdagen.
In het midden van de markt is een supermarkt waar je allerlei producten kan kopen in kleine verpakkingen: shampoo, koffie, poederlimonade, snoepjes... De vele sari-sari stores die je overal in de stad ziet gaan daar hun spullen kopen om ze dan weer verder te verkopen. We hebben weer heel wat dingen kunnen kopen voor het atelier en ook heel wat foto's kunnen trekken.

Na de markt zijn we naar Arnold zijn thuis gegaan voor een typisch Filippijns ontbijt: rijstcakjes met kokos en suiker, sticky rice, mango's, bananen noem maar op. Het was super lekker!!! Er stond ook brood op tafel. Maar dat hebben we eigenlijk nauweliks aangeraakt.

In de namiddag zijn we vetrokken naar Sibulan. Dat is een dorp gelegen in de bergen. Het is omringd door bananenplantages. Toen we vertrokken begon het heel hard te regenen. Het was niet simpel om met de jeep via de bergwegen het dorp te bereiken. Sommigen waren omgetoverd tot een kleine rivier. Maar we zijn er veilig en wel geraakt. We werden hartelijk ontvangen door de mensen van een bananenfarm. We hebben er eten gekregen (een soort pittige soep met wat groenten en vis en ofcourse some rice!). We hebben de nacht doorgebracht in het kantoor van de farm. Wij Belgen zijn niet zo gewend om op slaapmatjes op een harde grond te slapen. Bijgevolg hebben we slecht geslapen. Norma en Arnold trouwens ook. Maar dat was eerder door het feit dat er enorm veel lawaai was. Het was precies of we in het midden van de jungle zaten (wat bijna zo was). Op het dak hoorde je allemaal beesten lopen, piepen, naar elkaar schreeuwen... vermoedelijk ratten. Er waren ook heel wat vogels te horen. In de kamer zat ook een of andere beest waarvan ik niet wist wat het was. Je kan je wel inbeelden dat ik daar de hele nacht aan heb zitten denken, bang dat het tussen mijn dekens zou kruipen. Respect voor Johan, die het aandurfde om buiten (onder het afdak) te slapen. We waren dus niet geweldig uitgeslapen voor de volgende dag, die al begon om half 6.

Dag 3

Vandaag was weer een drukke dag in Davao city. We hebben weer heel wat aankopen gedaan. Vandaag hebben we ons voornamelijk begeven naar de verschillende shoppingmalls. Ik denk dat het een vijftal waren. Een mens uit België vraagt zich dan wel af waarom de Filippino's en a's zoveel van die malls nodig hebben op zo een kleine oppervlakte. Ze liggen echt vanop wandelafstand van elkaar.

Onze beste vondst van vandaag waren de security-outfits (hoeden, petten, jasjes met de echte emblemen op, chique hoor). Hier in Davao zie je overal security-gards staan: bij de banken, aan de winkels, in de malls, soms gewoon aan een openbaar toilet... echt overal! Je vraagtje soms af wat ze daar de hele tijd staan te doen. Die security is dus echt iets Filippijns en mag zeker niet mag ontbreken in ons atelier.

Die malls zijn trouwens heel erg verschillend. Sommigen zien er wat verouderd en grijs uit, maar anderen zijn veel chiquer dan pakweg Waregem shopping. Je vind er echt alles, op landkaarten van de Filippijnen na dan. We hebben er slechts 3 gevonden in maar liefst 5 malls. Ik heb het vandaag trouwens de hele dag nogal koud gehad. Buiten is het dan misschien 30 graden of meer, maar in alle winkels en ook in Arnold zijn jeep staat er airco vollebak op. De Filippino's zijn er duidelijk op aangepast want zij zijn niet zo zomers gekleed als ons :)

We zijn ook even langs DHL en nog een verscheppingsmaatschappij(tje). We zijn daar even gaan informeren over hoe we onze aangekochte materialen in België moeten krijgen. We zijn er nog niet helemaal uit, maar waarschijnlijk komen ze per boot. Het is nog even wachten op de prijzen van de verschepingsmaatschappij. Want daar moeten de mensen van daar precies nog eens over nadenken...

Morgenvroeg gaan we naar de markt. In de namiddag vertrekken we naar Sibulan (een dorp buiten Davao). Daar zullen we overnachten en vrijdag gaan we de bananenplantages bezoeken en kijken hoe de oogst verloopt. Wel fijn om zo even weg te kunnen gaan uit de drukte en hat lawaai van de stad. (En de stank van de durian. Ik heb het nog niet durven te proeven :))

Groetjes en tot vrijdag.

Dag 2

Vandaag hebben we ons begeven in de drukte van de stad en zijn we gaan shoppen (niet voor ons hè, maar voor het atelier). Gelukkig hadden we Arnold bij, met zijn jeep. Alleen konden we dat onmogelijk allemaal vervoeren. Ondertussen kunnen we al wat dingen afvinken op ons lijstje aan te kopen materialen: teenslippers, malongs, hoeden, manden, slaapmatten... Maar nog lang niet alles is afgevinkt. Morgen gaan we weer op pad.

Voor de rest werden we vandaag vooral veel bekeken. Vooral Johan valt hier nogal op met zijn grote gestalte. Dat zijn ze hier duidelijk niet gewoon :) En er zijn hier ook gewoon heel weinig toeristen te zien (op enkele Westerse mannen van middelbare leeftijd na, met een jonge Filippina aan de arm).

We zijn vandaag gaan eten in de Jolibee, de Filippijnse tegenhanger van de McDonnalds. Stond op het menu: gefrituurde melkvis met rijst en frietjes. Heel kleine porties, dat wel...

Deze avond hebben we nog iets heel speciaal gedaan. We zijn naar een gebedswake geweest van de grootmoeder van Anna (zij is één van de kinderen die centraal staat in onze lesmap). Daar hebben we ook Anna kunnen ontmoeten. Ondertussen is zij al een dame van 19 jaar. Ze werd een beetje verlegen toen we vertelden dat heel wat Belgische kinderen haar kennen. Ook Ricanara (het andere meisje in de lesmap) hebben we vandaag even gezien. Zij woont bij Arnold in.

Zo een gebedswake gaat er trouwens heel anders aan toe dan in België. Ze duurt maar liefst 5 dagen en in die vijf dagen mogen de mensen langskomen en het lichaam en de familie begroeten. Er is ook altijd eten en drinken voorzien. Er moet altijd iemand van de familie bij het lichaam blijven om erover te 'waken', 24u op 24. Voor de rest gaat het er heel gemoedelijk aan toe en zijn er heel wat bloemenkransen te zien. Zij zien de dood trouwens niet als het einde van het leven, maar als een doorstroom naar een volgend leven.

Zo, nu bed in. Tot de volgende!

en we zijn er!

Het is momenteel 1u 's nachts plaatselijke tijd. Enkele uren geleden zijn we aangekomen in Davao na een reis van ongeveer 30 uur (waarvan de helft op het vliegtuig, en de andere helft wachtend in één van de luchthavens).

Het is toch wel indrukwekkend om in de Filippijnen te zijn. Het begon al toen we landden in Manilla. Wat een enorm grote stad, vanuit het vliegtuig gezien toch. Vermits we daar alweer moesten overstappen naar een vlucht naar Davao hebben we Manilla enkel kunnen bewonderen vanuit het vliegtuig. Alhoewel... bij de verplaatsing naar een andere terminal (in Manilla airport zijn er meerdere luchtavengebouwen die nogal ver uiteen liggen) hebben we even halsbrekende toeren uitgehaald (het idee van Johan) om toch nog enkele fel gekleurde jeepneys te spotten en te fotograferen. Toeristen hè...

In Davao aangekomen, werden we opgehaald door Arnold en zijn dochter Maya. Hij zal onze gids zijn voor de tijd dat we hier zijn. Met de auto hebben zij ons nog een deel van Davao laten zien. Daarna zijn we een hapje gaan eten: rijst natuurlijk, dat zullen we hier wel elke dag gaan eten. Ondertussen zitten we in ons hotel in Davao. Hier zullen we een hele week verblijven. Deze week zullen we heel wat aankopen gaan doen in en rond Davao en ook enkele dagtrips maken. Arnold en ook Maya hadden in ieder geval al heel wat plannen voor ons.

Voila tijd om eindelijk wat te slapen. Wat dat is al lang geleden... Ik hoop dat dat lukt, want ik heb de indruk dat er nogal wat nachtlawaai is.

Tot binnenkort!

Groetjes van Sofie en ook Johan