Dag 16 en 17: dinsdag en woensdag

Gisteren (dinsdag) zijn ze alle dozen die we gaan laten verschepen, komen ophalen. Ik hield toch wel even mijn hartje vast toen ze de houten kisten die ze gemaakt hadden voor de boot enz. op de truck aan het laden waren. Er kwam één en het ander los. Hopelijk bereiken ze in een stuk België.

Vandaag zijn we in de voormiddag een school (Ma-a high school) gaan bezoeken in kader van 'World teachers day'. We werden er als koningen ontvangen. Johan en ik moesten zelfs plaats nemen om het podium samen met het schoolhoofd en één of andere politicus. Dat moest voor ons eigenlijk niet, maar daar wilden ze niet van horen. Ondertussen werd er op het podium heel wat gespeecht door de MC's (leerlingen van de studentenraad die alles aan elkaar praten, knap hoe die dat kunnen en durven), het schoolhoofd, de politicus en last but not least... Johan! Hij heeft wat verteld over Studio Globo en Saved by the bell. Geen gemakkelijke opgave als je weet dat er zo een 2000 leerlingen zitten in de school en er dus ook nogal veel rumoer was. Maar hij heeft dat heel goed gedaan!
Na al dat palaveren waren er optredens van de leerkrachten van de 4 grades. Hier in de Filippijnen zijn er in de high school maar 4 jaren, niet 6 zoals bij ons. Maar dat willen ze de komende jaren geleidelijk aanpassen zodat er uiteindelijk wel 6 jaren zijn. Maar die optredens dus: de leerkrachten dansten en zongen. Ook niet direct iets wat in België zou gebeuren denk ik. Ze hadden enorm veel plezier en achteraf kwamen de leerlingen van het jaar alle leerkrachten feliciteren en ze bloemen, tekeningen enz brengen. Heel mooi om te zien hoe de leerkrachten zo geapprecieerd worden. Achteraf werden we uitgenodigd in de lerarenkamer en kregen we heel wat eten voorgeschoteld (vooral veel vlees, oeps :)).

In de namiddag hadden we nog een afspraak met de dame van het bedrijf dat alles gaat verschepen. Daarna hebben we wat gerelaxt. We waren allebei nogal moe en ik voelde me wat ziek (juist nu de laatste dag).
Deze avond hebben we Arnold en zijn familie getrakteerd op een etentje in een Filippijns restaurant. Het was natuurlijk weer superlekker. Ik wou eerst niet teveel eten omdat ik me niet goed voel, maar ik kon al dat lekkers niet laten staan hoor! Ondertussen hebben we nog heel wat grappige verhalen gehoord over de Filippijnse showbizz :)

Morgen is de laatste dag. We vertrekken hier om 19u. Daarna moeten we weer overtappen in Manilla en in Abu Dhabi. We keren met een goed gevoel terug naar huis. We hebben heel wat meegemaakt en hebben een fantastische tijd beleefd. We hebben heel wat spullen kunnen kopen voor het atelier en heel wat informatie kunnen verzamelen. Missie volbracht dus! Maar naar huis gaan is natuurlijk ook leuk :) Want ook dat begin ik toch wel te missen. Fijn om iedereen terug te zien.

Bij deze sluit ik de blog af. Dank je wel om onze verhalen te lezen!
Salamat!

Dag 15: maandag

Vandaag zijn we bezig geweest met alles in te pakken. We hebben in totaal 5 dozen van ongeveer 50/50/50 cm. Verder hebben we nog wat spullen laten inkisten oa de boot, de kokosbladeren die gaan dienen als dakbedekking enz. Dat zijn in totaal 3 nogal grote kisten geworden. Die kisten zullen in
Manilla eerst gedesinfecteerd moeten worden.

Er zijn in totaal vier mannen de hele dag bezig geweest met het maken van die kisten. Dat ging eigenlijk niet zo vlot. Ze zijn er nu zelfs nog mee bezig (ze zijn begonnen om half 9 en nu is het hier 7 uur 's avonds). Het principe eerst denken en dan pas handelen kennen ze precies niet echt. De kist voor de boot was al bijna helemaal af toen ze tot de vaststelling kwamen dat ze die veel te klein hadden gemaakt. Opnieuw moeten beginnen dus! Gelukkig dat Bert (schrijnwerker) hier niet was. Hij had zich constant opgejaagd denk ik (hè schat!). Ongelooflijk ook met welk materiaal ze hier moeten werken: niets elektrische zagen of nagelpistolen, alles gebeurt met de hand.

Morgenvroeg komen ze alles ophalen. Hopelijk zijn ze tegen die tijd klaar met de laatste kist :)

Dag 13 en 14: zaterdag en zondag

Gisteren (zaterdag) zijn we de dag begonnen met een bezoekje aan de kathedraal in Davao. Niet om een misviering bij te wonen, maar om een beeld te kopen van Santo Nino (kindje Jezus). Daar staan tal van kraampjes waar je heiligenbeelden kan kopen. We hebben een prachtexemplaar gevonden :). We hebben zelfs nog extra outfits voor het kereltje gekocht. Het beeld komt in ons nieuw atelier te staan. Zoiets mag zeker niet ontbreken want hier zijn ze enorm katholiek.

Daarna zijn we naar SM shoppingmall gegaan om de eerste foto's van Neema te maken. De familie ging er wat inkopen doen. Eigenlijk mochten we er helemaal geen foto's maken. De security gard is ons dat komen zeggen. Maar daar hebben we ons eigenlijk weinig van aangetrokken. Ik snap ook niet zo goed waarom dat niet mag. Zijn ze bang dat we spionnen zijn? Verder was het ook wel een beetje vreemd om het gezin in hun shoppingtrip te achtervolgen en de hele tijd foto's te maken. Neema was nog een beetje verlegen. Maar toen we haar en haar zusje achteraf op een hotdog hebben getrakteerd was die verlegenheid al voor een stukje verdwenen.

In de namiddag zijn we terug naar Santa Cruz gegaan om de banca (vissersboot) op te pikken. We hadden van de eigenaar een gsm-nummer gekregen. Norma had meermaals proberen te bellen, maar ze kreeg geen bereik. Dan maar zonder aan te kondigen erheen. De deal ging nog steeds door. De boot stond zelf al klaar voor ons. Zowat al de mannen van dat dorp hebben geholpen met het inladen van de boot. De kinderen stonden er allemaal op te kijken. We hadden op voorhand wat schrik dat het moeilijk ging zijn om de boot in de jeep te krijgen, maar met de nodige spierkracht en wat stevig touw lukte dat wonderwel. En ondertussen moest ik van iedereen natuurlijk heel wat foto's maken. Het gaf toch wel een fantastisch gevoel toen we met zo een mooie boot bij Arnold zijn thuis arriveerde. Missie geslaagd! De boot heeft trouwens ook een naam: Super Kangkang (dat is de naam van het dochtertje van de man die de boot heeft gemaakt)

Vandaag (zondag) zijn we naar de mis in Ma-a gegaan. Het was een misviering ter ere van St Fransiscus van Assisi. De mensen mochten hun huisdieren meenemen. Die werden na de misviering gezegend door de priester. Achteraf was er een fiësta met dansmariekes (ja die hebben ze hier ook), veel muziek en natuurlijk heel wat eten. Bayani (de zoon van Arnold) is dierenarts en zou na de misviering de huisdieren een gratis verzoring of injectie geven. Dat is natuurlijk goede reclame voor zijn pas geopende dierenkliniek. Wat ons vooral opviel is dat de kerk (die erg groot was) erg vol zat. Er stonden zelf nog mensen achteraan recht. Voor de rest was de priester blijkbaar nogal grappig want iedereen zat constant te lachen. Wij verstonden er niet veel van want de mis was in het Visaya. Maar Maya en Norma hielden ons regelmatig op de hoogte van wat er gezegd werd. Er werd ook enorm veel gezongen. De kerk zag er trouwens heel erg mooi uit. Het gebouw was eigenlijk heel open. En het altaar liep over in een tuin met mooie bloemen, een fonteintje, een palmboom ... Iets helemaal anders dan die saaie grijze kerken bij ons.

Na de misviering zijn we naar Neema haar thuis gegaan om nog wat foto's te trekken. Ze was al veel losser en ze heeft ons heel wat foto's laten trekken. Volgende week gaan we waarschijnlijk nog eens terug en gaan we ook nog eens naar haar school toe.

In de namiddag hebben we een bezoekje gebracht aan het Philippine Eagle Center. De Philippine Eagle is met uitsterven bedreigd. Daar proberen ze in dat centrum iets aan te doen. Ze zetten een soort broedprogramma op. Zieke en gewonde vogels worden er ook verzorgd en terug vrijgelaten. Alhoewel veel van die dieren daar gewoon voor de rest van hun leven in gevangenschap blijven leven omdat ze zo aan mensen gewoon zijn dat ze niet meer kunnen overleven in de natuur... Dat beest ziet er wel indrukwekkend uit. Het is zowat een meter groot en de spanwijdte van de vleugels is 2 tot 3 meter. Daarna zijn we verder gereden naar Arnold zijn 'fram'. Het is eigenlijk een stuk grond midden in de jungle van maar liefst 5 ha groot. Er staan heel wat bananenbomen, kokospalmen en nog duizenden andere planten en bomen. We hebben er nog enkele mooie kokosnoten gevonden die we natuurlijk ook weer mee gaan nemen naar België.

Morgen gaan we inpakken, inpakken en nog eens inpakken. Dinsdag komen ze de spullen halen zodat alles verscheept kan worden. Woensdag is het 'Saved by the bell' time (voor wie niet weet wat dat is zie www.studioglobo.be) en donderdag vertrekken we alweer. Wat gaat de tijd toch vlug!

Dag 12: vrijdag

Vandaag was een beetje een vervolg op gisteren. We hebben de laatste dingen aangekocht die op onze lijst staan en verder hebben we de verscheping in orde gebracht. De knoop is doorgehakt. We gaan alles laten verschepen via Eagle Express. Ongelooflijk eigenlijk hoeveel telefoontjes, bezoekjes en mailtjes het in beslag neemt om alles te regelen. Een echte administratieve rompslomp. Ben blij dat dat bijna rond is. Morgen gaan we waarschijnlijk ook de banca (vissersboot) oppikken zodat we die ook kunnen laten inkisten. En al de andere dingen moeten natuurlijk ook nog ingepakt worden... Arnold zal blij zijn als al die spullen eindelijk weg zijn uit zijn huis. Zijn hele terras ligt ondertussen ook al vol met de palmbladeren (die we hebben gekocht als dakbedekking) zodat die kunnen drogen.

Vandaag zijn we nog wat spulletjes gaan kopen in NCCC shoppingmall. Daar hebben we iets heel grappig gezien. Om 12 uur was er via het intercomsysteem een gebed te horen waarop iedereen plots stilstond (op enkele bezoekers na) en begon te bidden. En nu het grappige deel: na het gebed begon het winkelpersoneel te dansen. Ze gingen allemaal op een rij staan en deden eenzelfde dansje :). Blijkbaar gebeurt dat hier 3 keer per dag: om 12u, 15u en 17u. Het is voor hun blijkbaar een manier om zich even los te schudden na het lange stilstaan. Hier is trouwens zo veel winkelpersoneel aanwezig in die shoppingcentra. Zoveel dat ze nauwelijks iets om handen hebben. Het zal wel dat ze zich even los willen schudden.

In de namiddag zijn we naar Lea gegaan. Dat is de moeder van het kind (Nema) waar we foto's van gaan nemen de volgende dagen. We hebben haar de bedoeling wat uitgelegd en wat afspraken gemaakt. Nema was er ook bij. Ze is 8 jaar oud (maar kan ook wel door voor een wat jonger kind) en ze spreekt vlot Engels. Dat verliep dus heel vlot. Ze zijn helemaal mee met het concept. Morgen gaan we de eerste foto's maken.

See ya.

Dag 11: donderdag

Vorig nacht hebben we terug in het hotel geslapen waar we eerder verbleven in Davao. we hebben voor andere kamers gevraagd want in mijn vorige kamer had ik nogal wat last van het lawaai. Ik heb hier dus eindelijk eens goed kunnen slapen... Fijn!Ik voel me al veel beter uitgerust.

Deze morgen is Arnold ons terug komen oppikken. We zijn nog langs twee kantoren geweest die goederen laten verschepen naar het buitenland. Het is toch wel een hele mallemolen om duidelijkheid te krijgen over de prijzen enzo. We wachten nog op enkele gegevens van beide maatschappijen. Hopelijk kunnen we morgen eindelijk een knoop doorhakken over wat we gaan doen. Vooral het verschepen van de banca (vissersboot) die we nog willen gaan kopen (we hebben in een vissersdorpje een prachtexemplaar gezien die ze willen verkopen tegen een (zeker naar onze normen) spotprijs), blijkt niet zo simpel. Blijkbaar moet ieder product dat van hout is gemaakt eerst ontsmet worden. Ook moeten we de boot goed zien te verpakken.

Verder hebben we nog wat gewerkt aan onze planning voor de volgende dagen. We gaan nog een kind een dagje volgen en heel wat foto's maken die we gaan gebruiken voor de lessen die we voor uitgeverij Die Keure gaan maken. Verder moeten we nog de laatste spullen kopen en gaan we vooral bezig zijn met het inpakken en verschepen van de materialen. En de dag van de leerkracht komt er natuurlijk ook aan... We gaan dus nog wel weten wat te doen. Zoveel te beter natuurlijk!

In Manilla is er trouwens een zware tyfoon geweest. Blijkbaar is het in de Belgische pers niet zo duidelijk dat het in Manilla is. Wij zitten aan heel de andere kant van de Filippijnen, dus hier is er niks aan de hand. Deze avond heeft het wel stevig geregend. De straten stonden onmiddellijk onder water, maar dat is alweer voorbij.

Tot de volgende keer!

Dag 8, 9 en 10: maandag - woensdag

Hallo

We zijn juist terug. We zijn er drie dagen op uitgetrokken, buiten Davao. Ik ga dit verslag niet te lang maken want ik ben erg moe en ik wil eigenlijk mijn bed in. We zijn constant onderweg en druk bezig dus ik heb eigenlijk weinig tijd om de blog bij te werken, mails te lezen, foto's en videofragmenten in te laden... dat moet allemaal 's avonds gebeuren.

We zijn richting Makilala getrokken. Dat is een gemeente buiten Davao. Onderweg daarheen zijn we op verschillende plaatsen gestopt. Zo zijn we gaan kijken op de kokosplantages en hebben we kunnen zien hoe ze de kokosnoten verwerken tot houtskool. Weer hebben we heel wat uitleg gekegen van de eigenaar die zeer trots was om zijn terrein te tonen. We zijn ook gestopt bij een pottenbakkerij. Ook heel interessant om te zien. Ze doen dat hier nog op een heel authentieke manier. Na ongeveer 4 uur zijn we gearriveerd in Batasan. We verbleven er in een soort resort van Don Bosco. Het is een plek waar Broederlijk Delen ook al heeft verbleven. Ook andere organisaties en ngo's verblijven er wel eens. Het was een bijzonder mooie plek, zo tussen het groen. We mochten er slapen in een soort lodge (met douche en wc jawel!).

Dinsdag hebben we een proefveld bezocht (Bios Dynamos) waar ze verschillende variëteiten (sticky rice, paarse rijst, zwarte rijst, roze rijst ...) van biologische rijst planten en uittesten welke het sterkste zijn. Ze vormen een samenwerkingsverband met boeren die deze zaden vervolgens gebruiken op hun velden. We hebben er ook enkele rijstboeren aan het werk gezien die juist rijst hadden geoogst. Ze waren de rijst aan het dorsen met een dorsmachine (de rijstkorrels werden van de plant gehaald). Daarna zijn we naar een ricemill gegaan. In de ricemill drogen ze eerst de rijst door ze in de zon te leggen. Bij regenweer gaat dit in een grote droogmachine. Daarna gaat de rijst in de rijstmolen en wordt het vliesje van de rijstkorrel gehaald. In de ricemill doen ze dit met biologische rijst en niet biologische rijst. Maar deze twee houden ze strikt apart. Het was wel tof om te zien hoe dit machinaal gebeurt. In het atelier laten we de kinderen dit handmatig doen (door het stampen en wannen van de rijst), maar veel boeren brengen hun rijst tegenwoordig naar de ricemill.

Woensdag zijn we heel erg vroeg opgestaan en hebben we voor het ontbijt een duik genomen in de hot tubs (een rivier met waterval, met daarnaast enkele warmwaterbaden door de vulkaische ondergrond). Zalig! Voor half 8 waren we alweer terug en hebben we nog ontbeten. Daarna zijn we terug vertrokken. Onderweg terug naar Davao hebben we weer heel wat tussenstops gemaakt. Zo zijn we in een geitenkwekerij gaan kijken. We zijn ook gestopt in Digos. Dat is een stad waar je enkel tricycles op de weg ziet rijden. Je ziet er geen taxi's en jeepneys zoals in Davao. Heel erg grappig en chaotisch. We zijn met z'n 4 in zo een tricycle gestapt toen we naar de markt gingen. Moet wel een grappig zicht zijn om zo 3 Europeanen met kop en ledematen eruit te zien steken. Op de markt hebben we nog heel wat dingen kunnen kopen. En we werden natuurlijk weer langs alle kanten aangestaard. De mensen moeten zich hier wel afvragen waarom wij dat hier allemaal komen kopen. En dan hup! terug met al het gekochte materiaal de tricycle op (nog een grappiger zicht!)

We zijn onderweg ook nog gestopt om wat dakbedekking te kopen voor onze bahay kubo. Uiteindelijk zat heel de jeep stampvol en konden we er nauwelijks zelf nog in. Daarstraks zijn we eerst nog even gestopt bij Arnold zijn huis om al het materiaal uit te laden. Heel zijn huis staat ondertussen vol met ons materiaal. Ocharm... Gelukkig lijkt hij het niet erg te vinden. Want zouden we toch doen zonder Arnold en Norma... Morgen gaan we de knoop doorhakken over hoe we alles gaan verschepen.

Nu bed in. Want ik ben stikkapot en we hebben nog een weekje te gaan.

Dag 7: Zondag

Vandaag zijn we erop uitgetrokken met de boot samen met Bayani, Maya en de 'internationals'. Om aan de haven te geraken, hebben we voor de eerste keer de jeepney genomen. Leuke ervaring. Maar blijkbaar hadden we de verkeerde jeepney genomen en waren we in de verkeerde haven aangekomen. Maar dat probleem werd alweer vlug opgelost. Uiteindelijk zijn we aangekomen. We waren in totaal met 8 personen en 3 duikinstructeurs aan boord.

In de voormiddag is de boot ergens op zee gestopt. Johan en ik zijn gaan duiken (het was de eerste keer dat we dat deden!) en de rest is gaan snorkelen. In het begin was het even wennen aan het materiaal, maar de duikinstructeur wist duidelijk goed waar hij mee bezig was. Hij heeft ons met veel geduld alles uitgelegd. Onder water was het fantastisch mooi: mooie koralen met zeesterren, vissen ... Ik waande me in de film 'finding Nemo'. Onder water is echteen heel andere wereld.

's Middags zijn we gaan picknicken op een strand. We hebben er ook enkele verse kokosnoten gegeten: eerst het sap opgedronken en dan het vruchtvlees opgegeten. Na wat rusten zijn we terug de boot opgegaan en zijn we op nog een andere plek gestopt. Daar hebben we nog wat gezwommen, gesnorkeld en wat geluierd op de boot. Kortom: een zaaaalige dag!

Morgen trekken we tot woensdag buiten Davao. Het volgende bericht zal dus pas woensdag volgen.