Dag 6: zaterdag

In de voormiddag hebben we het wat rustig aan gedaan vandaag. We wilden eigenlijk wat uitslapen want dat was nodig. Ik heb uiteindelijk weer niet zo goed geslapen: ik heb nogal een lawaaierige buur... En Johan is om 6 uur opgestaan en heeft een bezoek gebracht aan People's park. Een park waar mensen 's morgens vroeg samenkomen om gezamelijk te aerobicken. Zeer grappig zo schijnt... En alles wordt gesponserd door Nestlé. Hoeveel te vaker je meedoet, hoeveel te meer punten je kan verdienen en met die punten kan je jawel... producten van Nestlé kopen!

We zijn nog even naar Aldevinco shopping gestapt. We hadden daar nog enkele malongs (op kindermaat) besteld en die zijn we gaan afhalen. En we hebben nog wat extra spulletjes gekocht voor het atelier en nog een cadeautje voor onze collega's ;).

's Middags is Arnold ons komen oppikken samen met Willie: Arnold zijn buur, hij werkt voor een ngo en weet heel wat over de vissersgemeenschappen in Davao. We zijn naar Torril gereden. Dat is een barangay (wijk) van Davao. Daar zijn we eerst in een soort beach resort gaan eten. Het restaurant lag buiten en had zicht op zee. In dat geweldig decor hebben we verschillende soorten vis gegeten met natuurlijk rijst. Oh ja! En we hebben durian gegeten. Voor mij was dat de eerste keer. En eerlijk.. ik vond het niet geweldig lekker. Vooral de textuur was een beetje vreemd...

Toen onze buikjes gevuld waren zijn we naar een vissersdorp gegaan (de naam ontsnapt me). We moesten een stukje tevoet gaan. Gevolg: kletnatte en modderige voeten :) Het dorp heeft toch wel een indruk op ons nagelaten. weer werden we hartelijke ontvangen door zowat heel het dorp. De mensen vertelden ons dat ze overleven van wat ze zelf produceren. Er is noegabollen overheidssteun. Bovendien neemt de bevolking van het dorp steeds toe. Van geboortebeperking is weinig sprake. dat was ook duidelijk te merken aan e hoeveelheid kinderen die os in bosjes achternaliepen en vooral heel erg geïnteresseerd waren in het fototoestel. We hebben dus enkele leuke kiekjes kunnen maken. Verder hebben ze ons verteld over hoe ze gaan vissen, wat ze achteraf met de vis doen enz. De mensen waren supervriendelijk en er zaten ook heel wat intelligente mensen tussen. Erg dat hun leven zo wordt bepaald door de plek waar ze wonen... De eigenaar van het achterliggende stuk grond is trouwens van plan om een muur te bouwen zodat het dorp volleig wordt afgesloten. Hopelijk kunnen ze dit alsnog aanvechten.

's Avonds zijn we gaan eten met Bayani en Maya en enkele vrienden van hun (voornamelijk buitenlanders). Ze noemen zichzelf de Internationals. Het was alweer zeer lekkes: Paella, vis, allerlei groeten. dat heeft gesmaakt.